December 2014

Facebook-20140506-085915

Christiane Tholen Blogt

 

Vol gas de barricade op!

Als kind was ik als de dood voor aardbevingen.

Na beelden gezien te hebben van ingestorte wegen en bruggen en half opgeslokte dorpen na een aardbeving, deed ik weken geen oog meer dicht.

Stel je toch voor dat ons huis in zou storten of in het ergste geval, zou verdwijnen in een enorme kloof.

Het feit dat wij in een oude boerderij woonden, vol scheuren in de muren, maakte het er niet beter op.

Mijn vader nam de tijd om mij het natuurverschijnsel aardbevingen uit te leggen. Google bestond nog niet, dus het ging aan de hand van een encyclopedie. Hij leerde me over de breuklijnen en vertelde gelijk dat er in Nederland geen noemenswaardige breuklijnen lopen. De scheuren in de muren in ons boerderijtje had niks te maken met aardbevingen: Het huis verzakte enkel wat omdat we hemelsbreed een kilometertje of 2 van een gaswinningsveld af woonden.

Wanneer ik achter in de tuin stond zag ik de affakkelingsvlam dansen in de schemering en ik vond het prachtig.

Ik was opgelucht, kon de horrorbeelden naast me neerleggen.

En wat ben ik blij dat ik toen niet wist wat ik nu weet.

Nu, 25 jaar later, zorgt het woord gaswinning voor allergische reacties en allerminst voor opluchting. Het veroorzaakt angst, onrust, boosheid en schade. Het zorgt vooral voor schade. Gaswinning zorg dat de ondergrond krimpt, en dit gaat gepaard met aardbevingen.

Steeds meer woningen hebben te lijden onder het trillen en schudden van de aarde. Scheuren ontstaan, worden hersteld en nieuwe scheuren verschijnen. Huizen in de steigers, mensen die in hun schuur slapen uit angst dat de boel echt naar beneden komt. De eerste ingestorte schuur met daardoor onbewoonbare woning is een feit, al zag die woning er voor de instorting al niet al te florissant uit, dus de vraag is of een flinke storm niet hetzelfde had kunnen doen. Toch zijn er ook inmiddels mensen geëvacueerd, zoals dat zo mooi heet.

De NAM roept op schade te melden, en dat gebeurd. De NAM werkt zich een slag in de rondte om alle schademeldingen te registreren maar bureaucratie maakt het traag en de noordelingen worden ongeduldig en boos.

Het duurt te lang. Samen met het feit dat er geen garantie gegeven kan worden dat er geen bevingen meer zullen komen – er wordt namelijk niet gestopt met de gaswinning – zorgt ervoor dat gedupeerden zich gaan verenigen. Samen sterk wordt er gedacht en vooral minister Kamp moet het ontgelden daar hij de verantwoordelijke voor de gaskraan is.

Voor minister Kamp moet het lange tijd een ver van mn bed show zijn geweest. De enige trilling die hij voelt in Den Haag, zijn de trillingen van de tram. Toch waagt hij zich meerdere keren naar het noorden te begeven. Hij gaat in gesprek, probeert emotie te tonen bij huilende mensen die hun verhaal doen. Eenmaal terug in zijn kantoor buigt hij zich nog eens over de boringen. Dat wat hij ziet zijn de miljoenen die hem door de neus worden geboord. Want gasbaten zorgen voor een gevulde schatkist…

Minister Kamp is de beroerdste niet en besluit te komen met een kerstcadeautje. Er is een gasakkoord, de gaskraan wordt een tikje naar rechts gedraaid.

Opgelucht ben ik echter niet.

Ik ben geen 8 meer. Ik heb geen vader meer die mij gerust kan stellen.

De horrorbeelden leg ik nu niet naast me neer, en ik vraag me af hoe reëel de kans is dat Groningen instort of in een kloof verdwijnt.

De Groningers geven het echter niet op.

En dus verenigen zij zich opnieuw.

Dit keer op de Grote Markt in de stad, met fakkels.


Ik zag de fakkelvlammen dansen in de schemering en ik vond het prachtig!